Þau eru mörg minnisstæðu hlutverkin í hinum fjölmörgu sýningum Halaleikhópsins sem nú bregður fyrir hugskotssjónum og alltaf hefi ég farið ánægjunni auðugri af hverri sýningu, stundum geislandi glaður yfir góðri skemmtan, stundum hugsi um lífið og tilveruna, en alltaf hef ég getað dregið af hverri sýningu dýrmætan lærdóm.

Allra meina bót, Gullna hliðið, Fílamaðurinn, Nakinn maður og annar í kjólfötum svo eitthvað sé nefnt, enda er það eitt einkenna og í raun aðalsmerki Halaleikhópsins að ráðast ekki á garðinn þar sem hann er lægstur, heldur leggja þau ótrauð til atlögu við sérhvert verkefni og hafa ævinlega sigur.

Þakklátum huga sendi ég ykkur hamingjuóskir í þeirri einlægu fullvissu að enn eigið þið eftir að reisa merkið hátt, vinna sigra á sviðinu, finna mátt ykkar og megin og eiga baráttuanda bjartsýninnar, hæfileikana hafið þið sannarlega sýnt og munuð sýna. Þið eruð birturík rós í barmi okkar samfélags. Megi sú rós blómgast og blessast allur ykkar hagur.

Helgi Seljan

Það kom skemmtilega á óvart hve margir sýndu áhuga á málinu, á þriðja tug manna mætti og eftir fjörugar umræður vorum við kosin í undirbúningshóp. Á framhaldsstofnfundi voru samþykkt lög og kjörin stjórn í leikfélag sem fékk nafnið Halaleikhópurinn. Ekki man ég hver átti hugmyndina að nafninu en mönnum fannst skemmtileg hugmynd að „leika lausum hala“, að gömlum íslenskum sið. Í fyrstu stjórn voru kjörin: Ómar Walderhaug, formaður, aðrir í stjórn voru: Sigurjón Einarsson, Þórdís Richter og að mig minnir Sigurður Björnsson, en varamenn Valerie Harris og Guðmundur Magnússon.

Fyrsta verkefni félagsins var að halda leiklistarnámskeið og fengum við til afnota það húsnæði sem nú er Þjónustumiðstöð Sjálfsbjargarheimilisins, en það var þá nýtt, ekki komið í notkun og stóð autt. Námskeiðinu stjórnuðum við feðgarnir, undirritaður og Þorsteinn Guðmundsson leikari. Námskeiðið var mjög vel sótt og endaði með að við sýndum afraksturinn með nokkrum stuttum leikþáttum (skrítlur í leikritsformi) sem notaðir voru á námskeiðinu, fyrir íbúa Sjálfsbjargarheimilisins og ættingja og vini þátttakenda.

Almenn ánægja var með starfið og kom strax krafa um næstu skref. Eftir nokkra umþóttun var ákveðið að ráðast í að setja upp heilt leikrit og varð Aurasálin eftir Moliére fyrir valinu. Leikritið var valið með það í huga að undirstrika þá stefnu félagsins að ekki skildi lögð áhersla á fötlunina, heldur jafnréttið og að það skipti ekki máli hvort t.d. Hamlet eða Skugga-Sveinn væru í hjólastól, með hækjur eða alveg ófatlaðir (hver er það annars?). Innihald verkanna, hinn sammannlegi þáttur var aðalatriðið!

Við fengum aðstöðu til æfinga í kjallara Hátúns 12, með því skilyrði að við tækjum þar til og nýttum aðeins fremri hlutann. Það var samt mikill styrkur í að fá þessa aðstöðu sem þáverandi formaður Sjálfsbjargar lsf. Jóhann Pétur Sveinsson bauð okkur, en hann var alla tíð mikill stuðningsmaður Halans. Æfingar gengu vel þó leikstjórarnir væru tveir, þ.e.a.s. við Þorsteinn, en það gat líka verið kostur þar sem alltaf gat a.m.k. annar mætt á æfingu og stundum hægt að æfa tvær senur á sama tíma.

Svo var það 16. janúar 1993 að frumsýnt var í félagsmiðstöðinni Árseli. Húsnæðið fékkst án leigu og var litið svo á að það væri styrkur frá Reykjavíkurborg. Minnstu munaði að fresta hefði þurft frumsýningunni vegna veðurs, stórhríð og ófærðar um borgina. Slíkt veður brast svo á í hvert sinn sem Halinn frumsýndi næstu ár og var því farið að tala um Halaveðrið nýja. Ekki gátum við sýnt þarna nema tvisvar eða þrisvar, en fengum því næst inni hjá Snúð og Snældu, leikfélagi aldraðra á Hverfisgötu og sýndum þar þær sýningar sem eftir voru. Þar með lauk fyrsta leikári Halaleikhópsins.

Til hamingju með fimmtán ára afmælið í haust!

Þegar kom fram á haust og farið var að huga að næsta verkefni kom Þorsteinn að máli við okkur með drög að nýju leikriti, sem hann hafði samið með leikhópinn í huga, „Rómeó og Ingibjörg”. Nú vorum við líka ákveðin í að laga svo til í kjallaranum að við gætum sýnt þar líka. Leikstjóri að þessari sýningu var Edda V. Guðmundsdóttir, sem líka var með frá upphafi. Og þar með var boltinn farinn af stað og hefur ekki hætt að rúlla síðan.

Guðmundur Magnússon