eftir Friedrich Karl Waechter í þýðingu Gísla Rúnars Jónssonar.
Leikstjóri: Elfar Logi Hannesson.
Aðstoðarleikstjóri: Margrét Edda Stefnsdóttir.
Lýsing:Vilhjálmur Hjálmarsson og Jón Eiríksson.
Tæknimaður: Jón Björn Marteinsson.
Leikendur: Halla Lúthersdóttir, Guðný Alda Einarsdóttir, Jón Þór Ólafsson, Sigríður Geirsdóttir, Kolbrún Dögg Kristjnsdóttir, Árni Salómonsson.

Sýnt í Halanum, Hátúni 12, laugardaginn 15. maí.

ÞAÐ liggur við að ég sjái fyrir mér glottið á Gísla Rúnari þegar hann var að íslenska Trúðaskólann. Það hefur ekki verið létt verk en þeim mun skemmtilegra: að festa hvern orðaleikinn eða orðaleppinn á fætur öðrum upp á textaþráðinn eins og perlur, eða eftir atvikum, gorkúlur. Sumt af þessu er smellið, sumt langsótt, en margt alveg bráðfyndið, púðurtunnuskellihlátursskemmtilegt, jafnt fyrir unga sem þunga hugarunga.

Hraustmennin í Halaleikhópnum takast á við þennan texta í ágætum gervum og með góðri förðun Berglindar Engilbertsdóttur og Lindu Ragnarsdóttur, hvert á sinn eigin hátt og með sínum eigin takti, og standa sig öll með miklum sóma, enda sum búin að afla sér talsverðrar reynslu og þekkingar með starfi sínu í leikhópnum á undanförnum árum. Kolbrún Dögg Kristjnsdóttir er röggsöm og hefur tilhlýðilega skýra og skarpa framsögn sem Prófessor Blettaskarpur, og hinir fjórir nemendur hans, Sigríður, Jón Þór, Guðný Alda og Árni Salómónsson, ná að skapa sérstæðar persónur með leik sínum, ekki síst Árni, sem er orðinn hagvanur þarna á sviðinu og glettilega lunkinn við að kitla hláturtaugar áhorfenda. Svona sýningar dæma sig sjálfar af viðbrögðum áhorfenda.

Þegar ég leit um salinn var þar oftast bros á hverri vör og oft skellihlegið. Sjálfur fór ég kátari en ég kom og þakka fyrir það. Í leikskrá segir: Óhætt er að segja að Halaleikhópurinn hafi opnað nýja vídd í starfi leikhópa hér á landi, því í honum er fengist við leiklist á forsendum hvers og eins. Um leið hefur leikhópurinn opnað augu margra fyrir því að fatlað fólk getur einnig, þrátt fyrir ýmsar hindranir, leikið á sviði eins og aðrir. Þar með hefur hópurinn á sinn hátt eytt fordómum í garð fatlaðra. Fötlun skiptir engu máli í þessu áhugaleikhúsi. Þetta er dagsatt, og sennilega kvöldsatt líka. En ég vil bæta við það einni hugsun. Leikarar eru eins og mannfólkið, enda partur af því. Sumir eru langfættir, aðrir kiðfættir, stuttfættir eða jafnvel einfættir. Sumir sitja í stólum, aðrir haltra. Sumir eru grannir, aðrir með ístruna út í loftið. Sumum er tregt um tal. Allir leggja þeir persónueinkenni sín til á sviðinu sem grunn fyrir persónurnar sem þeir túlka og gefa áhorfandanum með því sannferðuga mynd af fjölbreytninni sem er aðal tilverunnar og skapar vitund okkar um tímann.

Búkurinn af Orson Welles var órjúfandi hluti af framlagi hans til leiklistarinnar og töfrum. Sama er að segja um franska hrosshausinn sem var svo toginleitur að hann hefði getað sópað gólfið með hökutoppnum, hefði hann haft hann. Mikið er ég feginn að hafa haft þá og Halaleikhópinn fyrir augunum sem mótvægi við moldarangandi, óumflýjanlegan hverfulleikann í andliti DiCaprios.

Guðbrandur Gíslason